Kalkulator alokacji aktywów
Wyjściowy podział między aktywa wzrostowe i defensywne na podstawie wieku, horyzontu i rzeczywistej reakcji na spadki.
Jak to jest liczone
Jak to jest liczone
120 minus wiek, a nie 100
Starsza reguła 100 minus wiek powstała, gdy emerytury były krótsze, a obligacje płaciły więcej. Przy 30-letniej emeryturze trzymanie 65% w obligacjach w wieku 65 lat grozi wyczerpaniem pieniędzy, zamiast chronić przed spadkiem.
wzrost % = 120 − wiek ± 10 za ryzykoKorekta ryzyka jest celowa, to nie quiz
Odpowiedź „źle” przesuwa podział o 10 punktów w stronę aktywów defensywnych, „dokupuję” – o 10 punktów w stronę wzrostowych. Podział, którego uda się trzymać przy spadku o 30%, jest lepszy niż optymalny, sprzedany na dnie.
Przykład: Wiek 38 lat, emerytura w wieku 65 lat, 180 000 $ zainwestowane
| Wiek | 38 |
|---|---|
| Horyzont | 27 lat |
| Ryzyko | Zrównoważone |
| Wzrostowe | 82% – 147 600 $ |
|---|---|
| Defensywne | 18% – 32 400 $ |
Ta sama osoba w wieku 60 lat dostaje 60/40. Zmiana jest stopniowa: mniej więcej jeden punkt wzrostowych zamieniany co roku na defensywne.
Założenia
- Pieniądze są przeznaczone na emeryturę, a nie na bliższy cel.
- Aktywa wzrostowe to zdywersyfikowane akcje, a nie pojedyncze spółki.
- Aktywa defensywne to obligacje wysokiej jakości i gotówka.
- Proporcje są okresowo przywracane.
Najczęstsze błędy
- Reguła kciuka nie widzi pozostałych aktywów: emerytura o zdefiniowanym świadczeniu lub nieruchomość inwestycyjna działają już jak duża pozycja w obligacjach.
- Preferowanie rodzimego rynku to najczęstszy błąd alokacji – część akcyjna w 100% krajowa jest znacznie słabiej zdywersyfikowana, niż sugeruje procent aktywów wzrostowych.
- Gotówka na wkład własny za trzy lata powinna być całkowicie poza tym podziałem; nie jest częścią alokacji emerytalnej.
Pytania
Jaka alokacja aktywów jest dobra w danym wieku?
Częsty punkt wyjścia to 120 minus wiek w aktywach wzrostowych: 82% w wieku 38 lat, 70% w wieku 50 lat, 55% w wieku 65 lat. To wartość domyślna, od której warto świadomie odejść, a nie reguła – a pozostałe aktywa powinny ją zmienić.
Dlaczego reguła „100 minus wiek” się zmieniła?
Emerytury trwają dłużej, a rentowności obligacji przez dekadę były bliskie zera. Trzymanie 65% w obligacjach od 65. roku życia przez 30 lat emerytury sprawia, że wyczerpanie pieniędzy staje się większym ryzykiem niż spadek rynku.
Jak nie dopuścić do rozjechania się podziału?
Warto sprawdzać ją raz w roku i korygować wszystko, co odbiega od celu o więcej niż około pięć punktów. Nowe wpłaty najlepiej kierować do niedoważonej części – to utrzymuje alokację bez sprzedawania czegokolwiek.
Czy dom liczy się jako aktywo defensywne?
Nie. Dom, w którym się mieszka, nie jest częścią portfela inwestycyjnego – nie da się sprzedać jego części, aby sfinansować rok emerytury. Nieruchomość inwestycyjna przypomina raczej aktywa wzrostowe z dźwignią.
A co z podziałem na inwestycje zagraniczne i krajowe?
Ten podział nic nie mówi o geografii, a to właśnie w geografii większość portfeli zawodzi. Część wzrostowa skoncentrowana w jednym kraju niesie ryzyko, którego procent alokacji nie pokazuje.
Czy w młodym wieku warto mieć 100% aktywów wzrostowych?
Arytmetycznie da się go obronić przy 30-letnim horyzoncie. Behawioralnie działa tylko wtedy, gdy można patrzeć, jak znika jedna trzecia salda, i nie sprzedawać – a o to właśnie pyta tu pytanie o ryzyko.
Powiązane narzędzia
Źródła
This calculator does arithmetic on the figures you enter. It does not account for tax, fees, or your personal circumstances.
T0